اندیشه ، فلسفه
  • نخستین زنان فیلسوف داگ هاربِنشْرود
    من به پا خاسته‌ام تا تو را به چالش دعوت کنم یایناوالکیا! با دو پرسش، درست مثل یک سلحشور بی‌رحم… که زهِ کمانش را سخت می‌کشد و دو تیر مهلک در دست دیگرش دارد، به پا می‌خیزم تا دشمن را به چالش دعوت
  • اخلاقی زیستن در گفتارهایی از مصطفی ملکیان، مقصود فراستخواه و امیر اکرمی
    محسن آزموده| متاسفانه اخلاق در عرف جامعه ما به معنای مجموعه‌ای از باید و نبایدهای نیک‌خواهانه اما بدون مبنا فروکاسته شده و وقتی کسی دم از اخلاق می‌زند، ذهن همگان به سمت انبانی از نصایح و توصیه‌های
  • انسان و هستی بهرام حبیبی
    همه هستی، از ته تیره خاک تا روشنای آسمان، طربخانه زندگی است .غور در پدیده های طبیعت، کشف نظم قانونمندِ ترکیبِ هستیِ بیجان، روند تکامل از موجودات ذره ای تا به انسان هوشمند و روابط زنده و معقولی که بین
  • افول دموکراسی در سراسر جهان اَدَم فارِست
    به نظرِ اندیشکده‌ی «خانه‌ی آزادی»، افول دموکراسی در سراسر جهان «نگران‌کننده» است و شمار فزاینده‌ای از کشورها به سوی حکومت اقتدارگرایانه گام برمی‌دارند. یافته‌های گزارش سالانه‌ی این سازمان آمریکایی،
  • دو مفهوم عقل در تاریخ اندیشه
    نوشتار مختصر حاضر از سه بخش تشكیل شده است. در بخش نخست مقدمه‌ای درباره‌ی ابهام مفهوم عقلانیت به دست خواهم داد و بعد برای رفع این ابهام دو قسم «جزمی» و «نقادانه»ی عقلانیت را از هم بازخواهم شناخت و در
  • در زیر سنگفرش، ساحل آرمیده است: تأملاتی در باب میراث مکتب فرانکفورت سیلا بن‌حبیب
    مه 1968 سرآغاز بیداری سیاسی نسل من بود. در آن زمان دانشجوی کالج آمریکایی دختران در استانبول بودم و به عنوان دختر جوانی یهودی در جامعه‌ای با اکثریت مسلمان و به سبب غلیان آمریکاستیزیِ ناشی از جنگ
  • بیایید به کلیشه‌ها خلاقانه بنگریم نانا آریل
    در باره‌ی کلیشه‌‌ها یک چیز قطعیت دارد و آن این است که نباید از کاربرد آن‌‌ها بدتان بیاید. استفاده از کلیشه‌‌ها را معمولاً نشانه‌‌ی اندیشه‌ی‌‌ بی‌مایه و عاری از خلاقیت می‌شمارند. خوشبختانه، اگر یک
تجددگرايی
  • برای اصلاح ایران، باید از اصلاح فرهنگی شروع کنیم ماشاءالله آجودانی در گفتگو با محمد حیدری
    در ادامه‌ی گفت‌وگو‌‌های آسو درباره‌ی مسائل بنیادی ایران، ماشالله آجودانی می‌گوید یکی از مهم‌ترین مسائل ما این است که بیش از اصلاح فرهنگ به تغییر سیاسی اهمیت دادیم و فکر کردیم که با سیاست می‌توانیم
  • خردگرایی و روشنگری
    واژه خرد گرایی هنگامی که در ارتباط با متفکران و فیلسوفان قرن هفده اروپا نظیر رنه دکارت، باروخ اسپینوزا، و گوتفرید لایب‌نیتس به کار رود، به معنایِ باور به عقل به عنوانِ تنها منبعِ معتبرِ است این
  • دولت پژمرده؛ انسان – دولت با نشاط [ دکتر مهدی مطهرنیا
    مقدمه : شتاب روزافزون انسان در گذار از دهلیزهای هزارتو در توی علم، و فناوری؛ و گذار پی در پی از پوسته های جور واجور شعور متعارف، به سرعت شتاب را نیز از گویایی بازمی دارد. نیاز به کاربرد «ریشتر»[2]،
  • احساسات، موضوع جدید پژوهش‌های اجتماعی گفتگو با جوزف بن پترزل
    در اواخر قرن نوزدهم میلادی، بسیاری از نویسندگان معاصر در هر دو شهر برلین و قاهره از تغییرات شهری با عبارات مشابهی یاد کردند و همگی بر این باور بودند که این تغییرات بر احساسات مردم تاثیرات بزرگی
  • در آینه انديشه
    چيزى كه تمام پرسش‌ها و پژوهش‌های «محمد ضيمران» را صورت‌بندی می‌کند همان بحث كهنه و کلیشه‌ای «سنت و مدرنيته» است كه البته او با سنجه و نگره جديدى سراغ آن رفته و به دریافت‌های ديگرى از آن رسيده است. او
تاریخ
  • با سردار سپه ؛ از اشتیاق تا ناامیدی (قسمت هفدهم) زهره روحی
    با وجود اعمال غیر قانونی رضا خان ، وی در آبان 1302 به مقام نخست وزیری می‌رسد و حتی قبل از افتتاح مجلس پنجم (22 بهمن 1302)، پیشاپیش اکثریت اعضاء مجلس را که از اصلاح طلبان غیر مذهبی بودند، موافق با خود
  • سرگذشت عجیب ملکه‌ استر: از دربار هخامنشی تا کاخ سفید علیرضا اشراقی
    یکی از پندهایی که از گذشته می‌شود گرفت این است که به ندرت کسی از گذشته پند می‌گیرد. اما با کمی زحمت می‌توان گذشته را طوری ارایه کرد تا مخاطب پندی را که می‌خواهیم از آن بگیرد. برای چنین‌کاری لازم است
  • با سردار سپه ؛ از اشتیاق تا ناامیدی (قسمت پانزدهم) زهره روحی
    اگر همه اینها، جهت زدودن تبعیض اجتماعی از اقشار مختلف بوده، اگر روحانیان به این دلیل از مصدرهای قدرتی خویش پایین کشیده شدند تا «عدالت اجتماعی»، و برابری حقوق همگان، در جامعه حضور یابد، خوب است بدانیم
  • تجدید مطلعی در مفهوم سنت 6
    طرحی از یک نظریه مشروطیت و حکومت قانون در ایران تلقی آیات نجف از امر به معروف و نهی از منکر نیز برخاسته از دریافت مدنی وعرفی آنان از حکمی شرعی است. آخوند خراسانی ، در پاسخ به استفتایی در باره ” لزوم
  • تجدید مطلعی در مفهوم سنت 5
    طرحی از یک نظریه مشروطیت و حکومت قانون در ایران جنبش مشروطه خواهی مردم ایران ، به خلاف آن چه اهل ایدئولوژی نسنجیده گفته اند، گامی فراتر در غربزدگی نبود. پرچم غربزدگی نیز با مشروطیت ” بر بام سرای این
  • تجدید مطلعی در مفهوم سنت 4
    موضوع ” مشروعه شدن مشروطه ” نبود، مناقشه اساسی این بود که تا چه مقیاسی می توان اصول عقلایی علوم شرعی را در جهت مشروعیت مشروطیت متحول کرد؟رویارویی میرزای نائینی و شیخ فضل الله رویارویی دو
آمار بازدید سایت
0001997
Visit Today : 50
Visit Yesterday : 73
This Month : 1997
Who's Online : 2

حرف‌هایی که از توماس مک‌گوینِ نویسنده درباره‌ی «هانا لیلیت اسدی» شنیدم، مسحورم کرد: «دارم جایزه‌ای به یک نویسنده‌ی جالب توجه می‌دهم که رمان اولش را منتشر کرده، یک زن جوان اهل آریزونا که مادرش یهودی و پدرش فلسطینی است!» با خودم فکر کردم: بزرگ شدن در خانواده‌ای با مادر یهودی و پدر فلسطینی چه جور تجربه‌ای است؟ آن پدر و مادر چه شیوه‌ای برای تربیت کردن دخترشان در پیش گرفته‌اند؟ سر میز شام، چه بحث‌هایی درباره‌ی منازعه‌ی اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها می‌کردند؟ بعد از انتفاضه‌ی اول، رابطه‌شان چطور دوام پیدا کرد؟ و بعد از انتفاضه‌ی دوم؟ و مسئله‌ی سوریه؟ هانا لیلیت اسدی چه نگرش تازه‌ای به این منازعه و درگیری‌ها می‌تواند ارائه کند؟

اسدی با مصاحبه موافقت کرد. در ماه ژوئن در نیویورک، در لابی هتل آرلو، ملاقات کردیم، جایی در نزدیکیِ باری که پدر و مادرش در دهه‌ی 1980 آن‌جا با هم آشنا شده بودند. اسدی صمیمی و فروتن بود، و می‌گفت باعث افتخارش بوده که مک‌گوین خواندن رمان او را به من توصیه کرده: سونورا کندوکاو چندسویه‌ای در بسیاری چیزها است، از «صحرای سونورا» و دنیای زیرزمینی گرفته تا به بلوغ و پختگی رسیدن یک زن جوان و چشم‌انداز ازدواج یک زن یهودی اسرائیلی و یک مرد فلسطینی تبعیدی. این رمان در سال 2018 و در جشنواره‌ی «آکادمی هنرها و ادبیات آمریکا»، جایزه‌ی بنیاد خانوادگی روزنتال را به خودش اختصاص داد، و از نامزدهای نهایی جایزه‌ی «پن/رابرت دابلیو. بینگام» برای رمان اول بود (که، برای اولین بار، فقط نویسندگان زن در فهرست نامزدهای نهایی آن حضور داشتند). اسدی، که شعر هم می‌نویسد، از زبان برای ایجاد حال‌وهوا بهره می‌گیرد، نوعی وضعیت بینابینیِ دائمی که در آن خواب‌ها و رؤیاها، اسطوره‌ها و خرافه‌ها، شخصیت‌ها و اتفاق‌ها را از خود آکنده می‌کنند.

محور رمانِ سونورا ماجرای به بلوغ و پختگی رسیدنِ احلام و صمیمی‌ترین دوستش لورا، از صحرای سونورای آریزونا تا دنیای مملو از مخدر و الکل در جنوب منتهن، است. رمان به همان اندازه که درباره‌ی تلاش زنان جوان برای باز کردن راه خود در دنیایی است که گاه آنان را موجوداتی یک‌بار مصرف و دورریختنی می‌بیند، درباره‌ی سرزمین‌های نفرین‌شده و راندگی و آوارگی هم هست. اوایل کتاب، احلام (قهرمان جوان رمان که نامش به عربی به معنای «خواب و رؤیا» است) ازدواج پدر و مادرش را این‌طور وصف می‌کند: «می‌فهمیدم اسرائیلی بودن مادرم و فلسطینی بودن پدرم آن چیزی است که باعث شده با هم احساس تنهایی کنند، و به همین خاطر بود که هیچ‌وقت در هرکجا که چه بسا بنا بوده – برخلاف تمام انتظارات – در کنار هم باشند، احساس راحتی و در خانه و در وطن بودن نمی‌کردند.» همین احساس تنهایی و بی‌وطنی کل فضای رمان را آکنده کرده است.

همانند پدر و مادری که در رمان حضور دارند، پدر و مادر اسدی هم فلسطینی و یهودی‌اند، هرچند که مادر او اسرائیلی نیست. پدر او، که در سال 1943 در شهر صفد به دنیا آمده، در خروج دسته‌جمعی (موسوم به «نکبت») در سال 1948 به همراه خانواده‌اش از آن سرزمین گریخت. مثل بسیاری از خانواده‌های دیگر، خانواده‌ی پدرش اول عازم سوریه شدند، و مدتی آن‌جا در یک اردوگاه پناهندگان در دمشق به سر بردند و بعد به کویت رفتند. پیوندهای 400 ساله‌ی این خانواده با شهر صفد یک‌شبه از بین رفت. پدرِ اسدی بعداً به ایتالیا رفت تا در پروجا ادامه‌ی تحصیل بدهد، و بعد هم به نیویورک آمد و به عنوان راننده‌ی تاکسی در یک شرکت حمل‌ونقل مشغول به کار شد. اسدی می‌گوید اخیراً خانواده‌اش تصمیم گرفته بودند که برای دیدار از زادگاه پدرش به شمال اسرائیل سفر کنند. اما پدرش در لحظه‌ی آخر منصرف شده، فکر کرده بود که برگشتن به آن دیار در توانش نیست. به کجا داشت بر می‌گشت؟ یک سرزمین نفرینی، یک تاریخ نفرینی؟ سرزمین و تاریخی که به خانواده‌ی او خیانت کرده بودند؟ به جای آن، خانواده‌ی اسدی به اندلس در اسپانیا رفتند، جایی که اعراب، یهودیان، و مسیحیان قرن‌ها در کنار هم زندگی می‌کردند.

اسدی می‌گوید: «من با پدری بزرگ شدم که به همه‌چیز مشکوک بود، و هنوز از تجربه‌ای که خانواده‌اش از سر گذرانده به عنوان یک نفرین اساطیری یاد می‌کند. می‌فهمد که چه دلایل سیاسی و تاریخی‌ای خانواده‌اش را روانه‌ی تبعید کرده، اما همیشه این‌طوری به عنوان یک پدیده‌ی ماورای طبیعی درباره‌ی درد و رنج خانواده‌اش حرف می‌زد: این تصور که آن‌ها هرگز نمی‌توانستند به جای بهتری فرار کنند، و تقدیرشان این بوده که هرگز از شر آن نفرین رها نشوند، و به ترک کردن، دوباره ترک کردن، و دوباره ترک کردن محکوم شده‌اند. این تصور که خانواده‌اش نفرین شده‌اند ذهن او را تسخیر کرده. از سوریه که حرف می‌زنیم، خیلی ساده می‌شود دید که دوباره دارد به نفرین‌شده بودن خانواده‌ی خودش فکر می‌کند. احساسی دارد شبیه این که اگر نمی‌توانید از خدا یاری بگیرید، باید به این قلمروی دیگر، یک جور دنیای زیرزمینی، پناه ببرید.»

ساختار رمان اسدی منعکس‌کننده‌ی همین تصورِ اسطوره‌ای است. تا پایان رمان، شخصیت‌ها در یک سیر زمانیِ دایره‌‌وار درگیر می‌مانند – اوت، فوریه، آوریل، اوت، فوریه، آوریل. فصل آخر، اکتبر، ماه مقدس در تقویم یهودیان، نشان‌گر آغاز تازه‌ای برای احلام و خانواده‌ی او است. دوستش لورا از این چرخه جان به در نمی‌برد و بر اثر زیاده‌روی در مصرف مواد مخدر می‌میرد. اما احلام به آغاز تازه و نقطه‌ی شروع تازه‌ای می‌رسد.

بستگان مادر اسدی در اواخر دهه‌ی 1800 به نیویورک آمدند؛ خانواده‌ی مادرش به فلورالا رفتند، شهر کوچکی در آلاباما، واقع در مرز فلوریدا، که جمعیتی کمتر از 2000 نفر داشت. گورستان فلورالا کنجی دارد که، در صورت نیاز، می‌تواند به عنوان مدفن حداکثر سه خانواده‌ی یهودی به کار برود. اما خانواده‌ی مادر اسدی تنها خانواده‌ی یهودی آن شهر بود. مادر اسدی به شهر نیویورک آمد و آن‌جا، در دهه‌ی 1980، در باری در ترایبکا با شوهرش آشنا شد. اسدی می‌گوید: «با هم خوش گذراندند، با هم بیرون آمدند، و بعد با هم ازدواج کردند.»

در اسرائیل، ازدواج بین افرادی که دو دین مختلف دارند ممنوع است، مگر این که در خارج کشور ازدواج کنند یا این که به یک دین بگروند؛ اما در این صورت هم ازدواج‌شان کاملاً پذیرفتنی نیست

اسدی می‌گوید آن اوایل پیشینه‌ی خانوادگی متفاوت پدر و مادرش مسئله‌ای نبوده، اما «ثروت»شان مسئله‌ساز بوده: خانواده‌ی پدر اسدی ثروتش را از دست داده بود، در حالی که خانواده‌ی مادرش ثروتمند بود. بعدها، به خصوص از وقتی که اوضاع سوریه به آشوب کشیده شده (بعضی از بستگان پدرش هنوز آن‌جا زندگی می‌کنند)، آن پیشینه‌های متفاوتِ خانوادگی تنشِ زیرپوستی و کشاکش بغرنجی، به ویژه در دورهمی‌های خانوادگی، به وجود آورده: «این تنش و کشاکش، آن چیزهایی که نگفته می‌ماند، یک جوری آن‌ها را محاصره کرده. تنش و کشاکش در رابطه‌ی زناشویی‌شان نیست، اما از همه طرف احاطه‌شان کرده. سخت است که آدم درباره‌ی اوضاع سوریه احساس تأسف یا عصبانیت، و احساس استیصال نکند. آن‌ها درباره‌ی این اوضاع با هم بحث نمی‌کنند، و تقصیر را به گردن این طرف یا آن طرف نمی‌اندازند، اما باز هم این حس کناره‌گیری وجود دارد، و همین بین آن‌ها فاصله می‌اندازد.»

در اسرائیل، ازدواج بین افرادی که دو دین مختلف دارند ممنوع است، مگر این که در خارج کشور ازدواج کنند یا این که به یک دین بگروند؛ اما در این صورت هم ازدواج‌شان کاملاً پذیرفتنی نیست: نگرانی‌هایی از هردو طرف در مورد این ازدواج‌های مختلط احساس می‌شود -نگرانی این است که فرهنگ به وسیله‌ی فرد بیگانه و اجنبی به خطر می‌افتد، و به چیزی کاملاً متفاوت تبدیل خواهد شد. حتی در آمریکا، ازدواج یک مرد فلسطینی و یک زن یهودی مرسوم نیست. اسدی اذعان می‌کند که، با این که پیشینه‌ی خانوادگی او همواره نکته‌ی به شدت جالب توجهی برای دیگران بوده، خودش با درک روشنی از این منحصربه‌فرد بودن موقعیتش بزرگ نشده؛ می‌گوید تا پیش از این که یکی از آموزگاران دبیرستانی‌اش به این نکته اشاره کند، ذهن خودش خیلی هم درگیر آن نبوده: «طرز فکرم این‌طوری بود که خب، پدر و مادر من موبور و مسیحی نیستند و ما کریسمس را جشن نمی‌گیریم، و این وضعیت آن‌قدر عجیب به نظر می‌رسد که اصلاً نمی‌خواهم به آن فکر کنم.»

اسدی در نیویورک به دنیا آمده، اما می‌گوید پنج سالش که بوده، پدرش «اوضاعش کمی به هم ریخته بود»، و آن‌وقت راهی صحرای آریزونا شدند، منظره‌ای که برای پدرش آشنا بود: «حس می‌کرد دوباره به وطنش نزدیک شده. منظورم سال‌های بزرگ شدنش در مناطق بیابانی است، هرچند در بیابان‌های حاشیه‌ی خلیج فارس.» وقتی از صحرا و بیابان حرف می‌زند (یکی از مؤلفه‌های برجسته‌ی رمانش)، حرف‌هایش را با کلمه‌هایی مثل «ناخوش»، «اشباح»، و «مضطرب‌کننده» شروع می‌کند. اما به نظرش صحرا و بیابان مکان آرامش‌بخشی هم هست، جایی که با آن دنیای دیگر در ارتباط قرار می‌گیرید. می‌گوید صحرا مکانِ یک روایت دینی است: «طبعاً منظورم روایت یهودیان ار 40 سال سرگردانی در بیابان است، اما در روایت مسلمانان هم در ‌همین فضا است که جبرئیل با پیامبر اسلام حرف می‌زند. در هردو این احساسِ اسطوره‌ای وجود دارد که این‌جا جایی است که می‌توانید با آن دنیای دیگر، با آن قلمروی دیگر، ارتباط برقرار کنید.» اسدی صحرا و بیابان را «بهشت گم‌شده»ی خودش می‌داند و آن را جایی برای گذار و دگرگون شدن می‌بیند: «نمی‌دانم اگر در آن بیابان بزرگ نشده بودم، اصلاً نویسنده می‌شدم یا نه!»

در دنیای اسدی، آن قلمروی دیگر چشم‌اندازی در تسخیرِ تاریخِ آمریکا است، جنگ‌ها با قبایل بومی آمریکا، با مکزیکی‌ها، و با هرکس دیگری که بر سر راه ایالات متحد برای برپا کردن امپراتوری‌اش ایستاده بود. لایورونا[1]، گورستان‌های آپاچی‌ها، جن‌ها، همه در این قلمرو حضور دارند. اسدی، که هرروز نوشتنش را با ثبت کردن خواب‌های خودش شروع می‌کند، مجذوب این دنیا است. می‌گوید: «اگر قرار بود یک یهودیِ مؤمن باشم، عارف می‌شدم و کابالا می‌خواندم.» در هر حال، شنبه‌ها (روز شبات) هرجا که باشد، به نیایشی مشغول می‌شود.

رمان اسدی از دل یک تکلیف دانشگاهی برای یکی از کلاس‌هایش در دانشگاه کلمبیا پدید آمد (مدرک کارشناسی‌اش در رشته‌ی مطالعات خاورمیانه و مدرک کارشناسی ارشدش در رشته‌ی نوشتار خلاق را از همین دانشگاه گرفته است). از دانشجویان خواسته شده بود که داستانی بر اساس «مردگانِ» جیمز جویس بنویسند. اسدی تصمیم گرفت که درباره‌ی مرگ تعدادی از همکلاسی‌های دبیرستانی‌اش بنویسد که مرگ‌شان معمایی و نامفهوم به نظر می‌رسید. صبح روزی که نوشتن داستان را تمام کرد، یکی دیگر از همکلاسی‌های دبیرستانی‌اش درگذشت. می‌گوید: «این حسِ واقعاً آزارنده، این احساسِ متافیزیکی، را داشتم که من چیزی به آن زمان و آن مکان بدهکارم.» چندی نگذشت که یکی از دوستان صمیمی‌اش را از هم از دست داد. احساس می‌کرد که همه‌ی این ماجراها با نفرینی از دوران دبیرستان رفتنِ او شروع شده، خیلی شبیه به همان احساسی که پدرش در مورد نفرین‌شده بودن خودش داشت.

این شیفتگی و دل‌بستگی متوجه ما است، این که سرزمین موعود محسوب می‌شویم. ولی ما سیاست خارجی مسئله‌سازی هم داریم. ما هردوی این‌ها هستیم. این بهشت و این جهنم. منظورم از بار سنگین آمریکایی بودن این است.

از اسدی می‌پرسم که تا چه حد می‌خواسته ازدواج پدر و مادرش را در رمانش مورد کندوکاو قرار دهد. می‌گوید: «در سونورا می‌خواستم یک خرده به پیشینه‌ی خودم بپردازم، اما چیزی که واقعاً می‌خواستم در آن کندوکاو کنم آن داستان دیگر است، داستانی که در آمریکا می‌گذرد.» اسدی می‌گوید همه اسرائیل را سرزمین مقدس می‌دانند اما، از بسیاری جهت‌ها، آمریکا است که سرزمین مقدس است، مخصوصاً –آن‌طور که او می‌گوید– برای آدم‌هایی که به دنبال امنیت و پناه گرفتناند، مثل سوری‌های امروز. (خانواده‌ی اسدی یک سازمان غیرانتفاعی به اسم «خانه‌ی صفد» در آریزونا تأسیس کرده‌اند تا از پناهجویان سوری حمایت کنند.) اسدی می‌گوید آدم‌ها آمریکا را هنوز همان سرزمین رؤیایی و اسطوره‌ای می‌بینند، جایی که سنگفرش خیابان‌ها از طلا است، و مهاجران را از مکزیک و آمریکای لاتین و سرتاسر دنیا به سمت خودش می‌کشد. «این شیفتگی و دل‌بستگی متوجه ما است، این که سرزمین موعود محسوب می‌شویم. ولی ما سیاست خارجی مسئله‌سازی هم داریم. ما هردوی این‌ها هستیم. این بهشت و این جهنم. منظورم از بار سنگین آمریکایی بودن این است.»

این طرز فکر همسوییِ چشمگیری با دغدغه‌های نویسندگان غرب آمریکا دارد. اسدی هم خودش را تا حدی متعلق به همان سنت ادبی می‌داند، چون دغدغه‌ی آوارگی و بی‌جاشدگی و مرزهای از نو ترسیم‌شده و مردم آن مناطق را دارد. در ادامه می‌گوید: «آمریکایی‌ها اغلب فراتر از خودشان را می‌بینند و حواس‌شان به سایر منازعاتی که آوارگی و تبعید و اشغال به بار می‌آورد هست – و چه خوب که هست. ولی من می‌خواستم نشان بدهم که ما باید سرگذشت خودمان را هم به رسمیت بشناسیم، تاریخ سرزمین‌های مورد منازعه، آوارگی‌، تبعید، و اشغال، مخصوصاً در غرب آمریکا. همین‌جا، در همین سرزمین، این اتفاق‌ها یک تاریخ طولانی دارند. ما بومیان آمریکا را آواره کرده‌ایم، اسامی بومیِ چیزها را دور ریخته‌ایم، تاریخ بومیان در غرب آمریکا را پاک کرده‌ایم. همین الان در مرزهای جنوبی ما [مرز آمریکا با مکزیک] وضعیت وحشتناکی به وجود آمده. منظورم این است که، من خودم منتقدِ اسرائیلام، اما نمی‌توانم آدم‌هایی را تحمل کنم که علناً منتقدِ اسرائیلاند اما نمی‌خواهند به تاریخ خودمان و بعضی از کارهایی که کرده‌ایم نگاه کنند.»

اسدی می‌گوید که آدم‌ها گاهی به دنبال کشف نگرش خاصی در او هستند، انگار که می‌توانند به خاطر پرورش یافتنش در چنان خانواده‌ای به دنبال پیدا کردن راه‌حل‌هایی برای منازعه‌ی اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها باشند. این در حالی است که خودش می‌گوید: «من هیچ راه‌حلی ندارم. یک وقتی دیدگاه‌های سیاسی راسخی درباره‌ی این منازعه داشتم، اما الان فقط صلح و عدالت می‌خواهم. فکر می‌کنم همه‌ی ما همین را می‌خواهیم.» چنین طرز فکری شاید کمی ایدئالیستی به نظر می‌رسد، اما منازعه‌ای که در سونورا جریان دارد ویران‌کننده‌تر است و پدر و مادر، اغلب، در حال جنگ و جدلاند. بر سر بمب‌گذارهای انتحاری، بر سر مذاکرات صلح، بر سر نابودی این مذاکرات، و بر سر آریل شارون جنگ و جدل می‌کنند. یوسف به عربی بد و بی‌راه می‌گوید و بعد بر سر همسرش داد می‌زند که «تو و ملت لعنتی‌ات، ریچل. شما هیچ‌وقت راضی و خشنود نمی‌شوید. درد و رنج من کی تمام خواهد شد؟» ریچل در جواب می‌گوید: «چرا من؟ چرا من؟» یوسف می‌گوید: «من اجنبیام. من بین راه به دنیا آمدم، در ناکجایی بین کهکشان‌ها به دنیا آمدم. خاورمیانه مثل یک سیاه‌چاله‌ی بزرگ است. شاید باید سر راه‌شان به دمشق، مرا کنار جاده می‌گذاشتند. شاید آن‌وقت یک نفر مرا با یک بچه‌ی یهودی اشتباه می‌گرفت.» ریچل می‌گوید: «دوباره شروع کرد.»

در سونورا، حضور دنیای زیرزمینی و صحرا همیشه در حواشی دنیای واقعی آن دو زن جوان احساس می‌شود، و این‌ها هستند که تلاش می‌کنند آن‌ها را نجات بدهند یا با آن‌ها ارتباط برقرار کنند. آن دو زن نمی‌توانند از صحرا یا از آن دنیای زیرزمینی، و از خواب‌ها و رؤیاهایشان، رها شوند. اما لورا می‌میرد و، به نوعی، روانه‌ی دنیای زیرزمینی می‌شود. احلام زنده می‌ماند. همان‌طور که در روایت کتاب مقدس از گذار از بیابان آمده، احلام هم در این مسیر دگرگون می‌شود؛ و همین‌طور خواننده‌ی این کتاب.

برگردان: پیام یزدانجو

print
مقالات
  • پاسخ به کتاب آسیب شناسی یک شکست ، نوشتۀ علی میرفطروس حمیدرضا مسیبیان
    مدت­ها پیش مطالبی از « علی میرفطروس» با عنوان «آسیب شناسی یک شکست» دیده بودم که به شدت در تلاش بود تا با نسبت دادن دروغ­های مکرر به دکتر مصدق به خیال خودش او را تخطئه کرده و برای پهلوی تبلیغ نماید
  • روشنفکر ایرانی و قهرمان پرستی اسفندیار طبری
    در این نوشته از دو دیدگاه اسطوره ای و سیاسی به رابطه بین هیروییزم یا قهرمان پرستی‌ و روشنفکر ایرانی پرداخته می-‌ شود. از دیدگاه فرهنگی‌ روشنفکر در یک چهارچوب فرهنگی‌ مجاز، مجبور به اندیشیدن بوده است.
  • «نه» گفتن را هم یاد بگیریم کوروش‭ ‬ساسانی
    برای خیلی از ما پیش آمده که در موقعیتی قرار بگیریم که می‌‍‍‌دانیم اگر یک «نه» بگوییم آسایش و آرامش زیادی را برای خود خریده‌ایم، اما نتوانسته‌ایم از این کلمۀ دو‌حرفی استفاده کنیم و آن را به زبان
  • جلال ایجادی: مدرنیته ناقص و زیانباری اسلام در ایران
    آیا ایران به مدرنیته نیازمند است؟ تلاش برای مدرنیته از زمان مشروطه آغاز شد و ناکام باقی ماند. رابطه ما با مدرنیته در تمدن غرب چگونه قابل تعریف است؟ آیا امروز دسترسی به مدرنیته در جامعه ما کماکان یک
  • آیا انسان گوشت و پوست و خون‌‌دار در حال احتضار نیست؟
    نوشتار زیر مشتمل بر دو بخش است؛ در بخش نخست، خُرده‌‌پرسش‌‌هایی اعتراضی به نسبت وضعیت فلاکت‌‌بار موجود و در خطاب با جناب استاد ملکیان طرح می‌‌شود تا زمینه برای پرسش انتقادی بزرگ‌تر از ایشان که در بخش
  • قیام فرانسه، چرا اکنون؟
    پس از سالها شکست اجتماعی، حالا یک جنبش منحصر به فرد دولت را وادار به کنار گذاشتن تعصب بودجه ای اش نموده است. با استفاده از تاکتیک های مناسب، جلیقه زردها در مباحث حفاظت از آب و هوا و قدرت خرید فریب
اقتصاد
محیط زیست
  • بیست گزاره اقلیمی در باره سیلاب ایران
    در قالب بیست گزاره کوتاه تلاش کرده‌ام به زبانی خیلی ساده وجوه اقلیمی سیل‌های اخیر را شرح دهم. بیشتر متمرکز بوده‌ام بر سوالات و ابهاماتی که در فضای مجازی دست به دست می‌چرخد. امیدوارم روشنگر و پاسخگو
  • 30 سال آینده جنگلی در شمال کشور نخواهیم داشت ایسنا
    رئیس انجمن جنگلبانان ایران، با بیان اینکه ۳۰ سال آینده جنگلی در شمال کشور نخواهیم داشت، گفت: در استان گیلان راش و شاه بلوط دچار بیماری شده اند و در آینده نزدیک شاهد مرگ و میر دسته جمعی این گونه ها
  • دریای خزر، دریای مرده ایسنا
    بر اساس یافته‌های محققان کشور، تراز آب دریای خزر در سال‌های اخیر کاهش یافته است، ضمن آنکه انواع مواد آلاینده و فاضلاب‌های شهری و کشاورزی به این دریا وارد می‌شود که با افزایش بار آلی در بستر و کاهش
  • 10 حقیقت انکارناپذیر در مورد تغییرات اقلیمی کره‌ی زمین حسام میثاقی
    کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد که در ماه دسامبر سال ۲۰۱۸ و در شهر کاتوویس لهستان برگزار شد، با تصویب توافق‌نامه‌ای به کار خود پایان داد. در پایان این کنفرانس، نمایندگان بیش از ۱۹۰ کشور در
  • اقیانوسی سرشار از پلاستیک حسام میثاقی
    شاید برای شما هم پیش آمده که هنگام خرید میوه و سبزیجات، هر یک از انواع میوه را در کیسه‌های پلاستیکیِ جداگانه ریخته‌اید تا وزن‌کردن جداگانه‌ی میوه‌ها آسان‌تر شود. شاید شاهد بوده‌اید که نفر روبه‌روی
  • می‌شود مردم را زوری به بهشت سبز برد؟ علیرضا اشراقی
    آیا حمایت و حفاظت از محیط زیست با دموکراسی و حقوق ‌بشر تعارض دارد؟ به نظر که چنین نیست؛ در اسناد سازمان‌ ملل، این‌ها در یک‌راستا و مقوم یکدیگر تعریف شده‌اند. روندهای سیاسی در کشورهای مختلف جهان هم